reizen
Deze pagina wil ik voorlopig reserveren voor de reis De Etrusken achterna (voorheen: In de voetsporen van de Etrusken).
Het is een reis die ik al diverse malen voor Labrys te Nijmegen heb mogen begeleiden. Zie ook
www.labrys-reizen.nl.
Ook voor 2008 is weer een reis gepland (eerste helft van juni).
Aan de orde kunnen komen:
- de reis zelf; opbouw en logistiek
- reacties van reizigers
- overpeinzingen van een reisleider
- artikelen, boeken, verwijzingen naar internet
* Tarquinia nader belicht
Graf van de jacht en de visvangst
* Rome - op zoek naar de Apollo
We hadden ons zo verheugd op de Apollo van Veji, maar de plek waar hij normaliter stond was voor bezoekers afgesloten. In restauro. De Apollo was naar elders op het terrein verplaatst. De suppoost van de Villa Giulia verstrekte ons een gestencild plattegrondje waarop de juiste vindplaats van het beeld met een pijltje stond aangegeven. Zo te zien moest het zich ergens in de tuin bevinden. Waar het pijltje precies heen wees was lastig te zien, het was een smoezelige stenciltje, het Nationale museum onwaardig.
Al zoekend liepen we langs de Etruskische tempel, toen een van ons opmerkte dat dit 'geen verkeerde plek zou zijn voor de Apollo van Veji.' Er stonden beelden in het voorportaal, maar geen Apollo. Er waren ook geen bordjes die ons verder op weg konden helpen. Het was warm, de zon begon al aardig te steken. We kwamen bij het Nyphaeum, een monumentale fontein op lager niveau - er liepen tappen aan weerszijden omlaag; de wanden waren voorzien van nissen met daarin beelden van zeegoden, de vloer bevatte mozaïeken, aan de achterzijde torsten zuilen in vrouwengedaante het bordes. Hier had paus Julius III een aftakking van een geneeskrachtige bron heengeleid ter verlichting van zijn jicht. Het leek nu meer op een verzonken theater met trappen en galerijen.
Terwijl we naar water snakten, daalden we de trap af om beneden een kijkje te nemen. Toen zag een van ons achter een stoffige glazen pui in een van de zijvertrekken de Apollo, zijn rug naar ons toegewend, zodat we zijn geheimzinnige glimlach niet konden zien, zelfs niet met de hand boven de ogen. De hitte in de kuil was niet om te harden. Iedereen wilde hier weer snel weg. De confrontatie met het beeld had iets infernaals. Het was alsof de god van het Licht even genoeg had van zijn eigen betekenis: lichtdrager te zijn. In dit verborgen, ondergronds verblijf kon hij tot zichzelf komen, alvorens straks weer aangestaard te worden door verbaasde bezoekers en bejubeld door reisleiders met anecdotes.
Tijdelijk was hij uit de roulatie genomen, was hij de god van het Duister, onzichtbaar voor de massa, slechts vindbaar door een enkeling.
(fm)
